دوره 16، شماره 87 - ( 1398 )                   جلد 16 شماره 87 صفحات 404-395 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML Print


1- دانش‌آموخته کارشناسی ارشد،گروه علوم و صنایع غذایی،دانشکده کشاورزی،دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات،تهران، ایران
2- دانشیار،گروه علوم و صنایع غذایی،دانشکده کشاورزی، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات،تهران، ایران
3- دانشیار،گروه علوم و صنایع غذایی،دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، ایران
چکیده:   (1170 مشاهده)
امروزه با توجه به اثبات اثرات نامطلوب مواد ضد میکروبی شیمیایی بر سلامتی انسان و نیز به دلیل تمایل روزافزون مصرفکنندگان به مصرف ترکیبات طبیعی، تلاش برای جایگزینی نگهدارندههای سنتزی با انواع طبیعی رو به افزایش است. با توجه به این واقعیت که یکی از بهترین منابع ترکیبات ضد میکروبی، ترکیبات موجود در گیاهان است، در تحقیق حاضر ضمن شناسایی نرکیبات موثره سه اسانس پونه، نعنا و آویشن خواص ضد میکروبی آن ها نیز بررسی شد. جهت تجزیه و شناسایی اسانسها از دستگاه گاز کروماتوگرافی طیف سنجی جرمی(GC/MS )استفاده شد. خواص ضد باکتریایی اسانس های مذکور بر تعدادی از باکتریهای گرم منفی و گرم مثبت در مقایسه با آنتی بیوتیک های رایج نظیرکلرامفنیکل و تتراسایکلین به روش انتشار دیسک مورد بررسی قرار گرفت. در این بررسی، 40 ترکیب فرار در اسانس آویشن شناسایی گردید که تیمول (61/30 %)، کارواکرول (18/22 %)، پاراسیمن (34/7 %)، گاماترپینن (66/6 %) و لینالول (26/5 %) عمده ترکیبات موجود در اسانس آویشن بودند، 31 ترکیب شیمیایی در اسانس پونه شناسایی شد که پیپریتون (16/32 %)، پیپریتنون (62/29 %) و آلفاترپینئول (40/6 %) عمده ترکیبات موجود در اسانس پونه بودند. همچنین27 ترکیب در اسانس نعناع شناسایی گردید که کارون (03/51 %) و لیمونن (12/21 %) عمده ترکیبات موجود در اسانس نعناع بودند. نتایج این پژوهش نشان داد باکتری­های گرم مثبت نسبت به باکتریهای منفی حساسیت ببیشتری به اسانسهای مورد مطالعه داشتند. همچنین اسانس گیاه آویشن اثر بازدارندگی بیشتری نسبت به پونه و نعنا دارد، که این امر احتمالا به دلیل وجود مقادیر بیشتر تیمول و کارواکرول در برگ های این گیاه می باشد.
متن کامل [PDF 366 kb]   (1613 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشی اصیل | موضوع مقاله: مهندسی شیمی گرایش صنایع غذایی
دریافت: 1400/3/12 | پذیرش: 1398/2/25 | انتشار: 1398/2/25

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.