دوره 16، شماره 88 - ( 1398 )                   جلد 16 شماره 88 صفحات 313-303 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی و مهندسی، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2- گروه مهندسی شیمی، واحد ورامین-پیشوا،دانشگاه آزاد اسلامی، ورامین، ایران ، sh.shahsavari@srbiau.ac.ir
3- گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی و مهندسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4- گروه مهندسی شیمی، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
چکیده:   (3756 مشاهده)
با توجه به آلودگی­های ناشی از پلیمرهای زیست تخریب ناپذیر در بسته بندی مواد غذایی، امروزه نیاز به استفاده از نانوالیاف طبیعی و زیست تخریب­پذیر در صنعت بسته­بندی به­طور چشم­گیری احساس می­شود و یکی از ساده­ترین روش­های تولید نانوالیاف الکتروریسی می­باشد. در این تحقیق، الکتروریسی کلاژن نوع اول (استخراج شده از دم موش) به همراه بتا سیکلودکسترین و نانورس مورد بررسی قرار گرفت و از اسید استیک به­عنوان­ یک حلال بی خطر به لحاظ محیط زیستی استفاده شد. جهت طراحی آزمایش، از نرم افزار طراحی آزمایش (Design Expert 7.0) استفاده شد و تاثیر متغیرهای مستقل شامل نسبت وزنی-وزنی بتاسیکلودکسترین به کلاژن (X1)، نسبت حجمی-وزنی نانورس به کلاژن (X2) و نرخ تغذیه محلول (X3) بر روی متغیر وابسته شامل قطر نانوالیاف (Y1) بررسی شد. فرایند الکتروریسی با شرایط ولتاژ بهینه 12 کیلو ولت، فاصله بین نوک سوزن و جمع کننده  120 میلی­متر، در دما و فشار محیط و بر اساس جدول طراحی صورت پذیرفت. از نانورس به­دلیل داشتن خواص ممانعتی و ضد میکروبی و از بتاسیکلودکسترین به­علت داشتن ساختار خاص که باعث به­وجود آمدن سطوح آب دوست و آب گریز می­شود، استفاده شد. جهت بررسی شکل نانو الیاف از میکروسکوپ الکترونی روبشی، بررسی ساختار از طیف سنجی مادون قرمز، برای بررسی عناصر موجود از طیف‌نگاری فلوئورسانس اشعه ایکس و برای تعیین مقاومت حرارتی آنالیز وزن سنجی حرارتی استفاده شد. نتایج حاصل نشان داد، نانوالیاف بهینه با مشخصات 01/123 نانومتر و دارای ساختاری یکنواخت و بدون نقص و همچنین ویسکوزیته 33/145 میلی پاسکال-ثانیه به­دست آمد.
متن کامل [PDF 841 kb]   (1392 دریافت)    
موضوع مقاله: کنترل کیفیت مواد غذایی
دریافت: 1398/4/6 | پذیرش: 1398/4/6 | انتشار: 1398/4/6

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.